Chiaturaشهر چیاتورا گرجستان
شرح
شهر چیاتورا گرجستان به عنوان یکی از مقاصد عجیب و غریب گرجستان برجسته است. چیاتورا حدود یک ساعت در شرق کوتایسی و 3 ساعت شمال غرب تفلیس در منطقه غربی ایمرتی واقع شده است. این شهر حدود 12000 نفر در گرداب شکاف عمیقی در امتداد رودخانه کویریلا قرار دارد. این روستا در دوران باستان مستقر شده بود و سنگ معدن قابل بهره برداری در سال 1849 کشف شد. Chiatura به طور رسمی به عنوان یک شهر در سال 1921 به دلیل استخراج منگنز و سنگ آهن در مقیاس بزرگ در منطقه پیرامونی تاسیس شد.
شهر چیاتورا گرجستان در دوران شوروی، زمانی که جمعیت آن تقریباً سه برابر رقم کنونی بود، کمی سرزندهتر بود. با این وجود، این معدن یکی از بزرگترین عملیات استخراج منگنز در جهان و یکی از مهمترین بخشهای گردشگری گرجستان است که بازدید از آن را در تور گرجستان به شما پیشنهاد می کنیم.
چیاتورا شهر کوچکی در غرب گرجستان است که در 180 کیلومتری شمال غربی پایتخت تفلیس قرار دارد. این شهر در امتداد رودخانه کویریلا، در فلات چیاتورا، در ارتفاع 340-500 متری از سطح دریا واقع شده است. چیاتورا با چشم انداز دراماتیک صخره های ساده در امتداد رودخانه و معماری قابل توجه صنعتی و شوروی برجسته است.
![شهر چیاتورا](https://www.taksetareh.net/wp-content/uploads/2022/11/chiatura-in-georgia-country-500x333.jpg)
تاریخچه ای کوتاه از شهر چیاتورا گرجستان
چیاتورا در منطقه ایمرتی گرجستان واقع شده است. تفلیس در 185 کیلومتری جنوب شرقی قرار دارد، در حالی که کوتایسی، سومین شهر پرجمعیت کشور و پایگاه خوبی برای کاوش در چیاتورا، 70 کیلومتر یا بیشتر به سمت غرب فاصله دارد. با دره های کوهستانی و دره های عمیق هم مرز، این منظره نامطمئن بود که چیاتورا را روی نقشه قرار داد، زمانی که در اواخر دهه 1800، بزرگترین ذخیره منگنز در گرجستان (و یکی از بزرگترین ذخایر در جهان) در این منطقه کشف شد.
شرکتی که توسط ایالت، JSC Chiaturmanganese، برای انجام استخراج منگنز راه اندازی شده بود، در صادرات سنگ معدن بین چیاتورا و زستافونی جایی که کارخانه اصلی فروآلیاژ (تمیز کردن) قرار داشت، مشکلی نداشت. در اوایل سال 1905 یک راه آهن برای اتصال این دو شهر ساخته شد. اما جایی که شرکت زمان ارزشمند تولید خود را از دست داد، حمل و نقل معدنچیان بود. برای دههها پس از کشف، کارگران از شیبهای درهها بالا و پایین میرفتند تا به معادن برسند. و بدتر از آن، زمانی که معدنچیان در آنجا بودند، بسیار معمول بود که معدنچیان در شیفت های 18 ساعته کار کنند، در زمستان در چاه ها و در تابستان بیرون از خانه بخوابند و به امکانات شستشوی مناسب دسترسی نداشته باشند.
![تاریخچه ای کوتاه از شهر چیاتورا گرجستان](https://www.taksetareh.net/wp-content/uploads/2022/11/chiatura-in-georgia-country1-500x333.jpg)
شرایط زندگی و کار معدنچیان در چیاتورا بسیار سخت بود و جای تعجب نیست که جوزف استالین که اصالتاً گرجستانی بود، توانست بیش از 3500 نیروی کار را متقاعد کند که از آرمان بلشویکی در انقلاب روسیه حمایت کنند. با گذشت زمان، و با کمک اعتصابهای گاه به گاه، شرایط و دستمزد معدنچیان تا حدودی بهبود یافت.
توسعه یک سیستم تله کابین که معادن را به جامعه شهر متصل می کند تا اواسط دهه 1950 اتفاق نیفتاد. برای بهبود مدیریت انسانی و افزایش بهرهوری، مقامات شوروی سیستمی از ترن هوایی را نصب کردند که نه تنها در شیبهای تقریباً عمودی صخرههایی که معادن در آن قرار داشتند، عمل میکرد، بلکه بخشهایی از خود شهر را نیز متقاطع میکرد. تا سال 1954، سیستم تراموا به طور کامل عملیاتی شد و زیرساختی متشکل از هفده خط توسط کارگران و ساکنان به طور یکسان برای عبور از زمین های سخت برای سال های متمادی پس از آن مورد استفاده قرار گرفت.
در طول هرج و مرج و بحران اقتصادی که پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در اوایل دهه 1990 در گرجستان به وجود آمد، معادن منگنز در چیاتورا برای مدتی فعالیت خود را متوقف کردند. در نتیجه، بسیاری از مردم شهر برای یافتن شغل در جاهای دیگر رفتند. جمعیت نزدیک به 30000 نفر در سال 1989 این روزها بیش از 12800 نفر است.
اگرچه استالین در سال 1953 درگذشت، اما ارتباط او با شهر و معدنچیان از زمانی که او یک انقلابی بود، منجر به این شد که تلهکابینها «جادههای طنابدار استالین» یا «تابوتهای مرگ استالین» نامیده شوند. اصطلاحات تابوتهای آهنی/مرگ/پرنده نیز معمولاً برای توصیف آنها استفاده میشد و به (فقدان) تعمیر و نگهداری مربوط به آنها قبل از توقف کار مرتبط بود.
![تاریخچه شهر چیاتورا](https://www.taksetareh.net/wp-content/uploads/2022/11/chiatura-in-georgia-country2-500x281.jpg)
جاذبه های چیاتورا
جاذبه اصلی اینجا سیستم تله کابین دوران استالین است که هنوز در حال استفاده است و به عنوان روش اصلی حمل و نقل در اطراف شهر عمل می کند. قبل از نوسازی در سال 2021، تلهکابینهایی که از تنگه رودخانه کویریلیا عبور میکردند، شهر را از طریق 10 ماشین برای مسافران و 2 ماشین برای حمل منگنز به معادن بالا متصل میکردند. برخی از ایستگاه ها با نقاشی های دیواری قهرمانان شوروی تزئین شده بودند. این سیستم تراموا هوایی بیش از 6 کیلومتر کابل داشت و به عنوان یک شاهکار نمونه مهندسی شوروی بسیار مورد توجه قرار گرفت. متأسفانه پس از چندین دهه بهره برداری، خطوط و خودروهای موجود قادر به پاسخگویی به تقاضای کنونی نبوده و همچنین به دلیل طولانی بودن مدت بهره برداری برای مسافران ناامن بوده است. بنابراین عملیات طناب زنی مسافربری در سال 1395 متوقف شد.
در سپتامبر 2021، یک شرکت فرانسوی Poma کارهای نوسازی عمده طنابراه دوران شوروی و چیاتورا را به پایان رساند و مهمانان محلی و مهمانان اکنون این فرصت را پیدا کردند که با وسایل حملونقل عمومی جدید سازگار با محیط زیست سفر کنند و از منظره چشم پرندگان معدن اصیل گرجستان لذت ببرند. چیاتورا همچنین به خاطر چشم انداز و مناظر طبیعی اش قابل توجه است. تضاد در ارتفاع از بستر رودخانه تا صخرههای آهکی طبقهبندی شده، با موقعیت شهر در پای قفقاز بزرگ بیشتر میشود.
![جاذبه های چیاتورا](https://www.taksetareh.net/wp-content/uploads/2022/11/chiatura-in-georgia-country3-500x368.jpg)
فرهنگ
ساکنان چیاتورا به دلیل گویش متمایز ایمریایی خود که کاملاً شبیه گویش سامسخه-جاواختی است، شناخته شده اند. زبان lingua franca روسی است و تسلط به زبان انگلیسی در Chiatura در مقایسه با مناطق توسعه یافته تر گرجستان رایج نیست.
چیاتورا حال و هوای مثبت عجیبی دارد و مردم محلی با کنجکاوی و مهمان نوازی از بازدیدکنندگان استقبال می کنند. هاله دیوانه و مناظر بعید آن الهام بخش هنرمندان و فیلمسازان بوده است. پارتیزان آریل کلیمان اخیراً در اینجا فیلمبرداری شده است.
صومعه مغوموی و کلیسای جامع منجی آن از صخره شرقی کنده شده است. این سایت به دلیل نقاشی های دیواری به خوبی حفظ شده که زندگی عیسی و 12 حواری او را مستند می کند، گردشگران و مردم محلی را به خود جذب می کند.
در حدود 13 کیلومتری چیاتورا، ستون کاتسخی قرار دارد. این برج آهکی 40 متری که به طور طبیعی فرسایش یافته است، صومعه ای قرون وسطایی را پشتیبانی می کند که در آن زاهدان سبک عبادت مخفیانه سنت ماکسیموس را انجام می دادند. امروزه این صومعه به عنوان اقامتگاه تمام وقت یک راهب انفرادی باقی مانده است.